لقاح آزمایشگاهی (IVF) روشی است که طی آن تخمک (سلول تولیدمثلی زنانه) و اسپرم (سلول تولیدمثلی مردانه) در خارج از بدن در یک محیط آزمایشگاهی پیشرفته بارور شده و جنین سالم حاصل از آن به رحم منتقل می‌شود.
در چه شرایطی درمان IVF توصیه می‌شود؟
درمان IVF (لقاح آزمایشگاهی) قابل‌اعتمادترین و موفق‌ترین راه‌حل در مواردی است که بارداری به طور طبیعی یا از طریق روش‌های کمکی مانند تلقیح داخل رحمی حاصل نمی‌شود:- هر دو لوله فالوپ زن مسدود، آسیب‌دیده یا برداشته شده باشند،
- تعداد اسپرم ناکافی، تحرک یا مورفولوژی ناکافی (ناباروری شدید مردانه)،
- سن بالای مادر (۳۸ سال و بالاتر) و کاهش ذخیره‌ی تخمدان،
- آندومتریوز در مراحل پیشرفته و کیست‌های شکلاتی،
- نازایی نامشخص (عدم موفقیت در بارداری با وجود طبیعی بودن تمام آزمایش‌ها)،
- انتخاب جنین‌های سالم در زوج‌هایی که حامل اختلالات ژنتیکی هستند (PGT).
با انجام تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم (ICSI)، نازک‌سازی با کمک لیزر غلاف پلاسما (zona pellucida) جنین و انتخاب جنین با کمک هوش مصنوعی (AI) در آزمایشگاه IVF اُمّی، شما یک قدم به تحقق رویای خود برای تشکیل خانواده نزدیک‌تر می‌شوید.
مراحل درمان
- مشاوره اولیه و طرح درمانی شخصی‌سازی‌شده: مناسب‌ترین پروتکل پس از ارزیابی سابقه پزشکی زوجین، پروفایل هورمونی و آزمایش منی انتخاب می‌شود.
- تحریک تخمدان (۱۰–۱۲ روز): تزریق هورمون به مادر آینده باعث بلوغ چندین تخمک می‌شود.
- برداشتن تخمک (OPU): این یک روش راحت است که تحت بیهوشی سبک انجام می‌شود، کاملاً بدون درد است و حدود ۱۵ دقیقه طول می‌کشد.
- لقاح آزمایشگاهی (ICSI / میکروانژکتور): با استفاده از سوزن‌های ریز، باکیفیت‌ترین سلول اسپرم انتخاب‌شده به داخل تخمک تزریق می‌شود.
- رشد و پایش جنین (مرحله بلاس‌توسیست): جنین‌ها تا روز پنجم، به‌صورت ۲۴ ساعته و ۷ روز هفته، در محیط‌های کشت تخصصی تحت نظارت قرار می‌گیرند.
- انتقال جنین: سالم‌ترین جنین در حال رشد بدون درد تحت هدایت سونوگرافی به رحم مادر منتقل می‌شود.
'/%3E%3C/svg%3E){kind=small}
