تشخیص ژنتیکی پیش از لقاح (PGD) روشی است که در آن جنین‌های به‌دست‌آمده در درمان لقاح آزمایشگاهی (IVF) پیش از انتقال به رحم، تحت آزمایش‌های ژنتیکی در آزمایشگاه قرار می‌گیرند تا هرگونه اختلال کروموزومی یا تک‌ژنی احتمالی شناسایی شود.
چرا PGT مهم است؟
حتی در میان جنین‌هایی که ظاهر خارجی (ریخت‌شناسی) آنها تحت میکروسکوپ بی‌نقص به نظر می‌رسد، حدود ۴۰ تا ۵۰ درصد ممکن است از نظر تعداد یا ساختار کروموزومی (آنوئوپلویدی) ناهنجاری داشته باشند. جنین‌های دارای ناهنجاری‌های کروموزومی معمولاً قادر به لانه گزینی در رحم نیستند یا به سقط‌های زودهنگام منجر می‌شوند. PGT این امکان را فراهم می‌کند که تنها جنین‌های سالم از نظر ژنتیکی (دیپلوئید) انتخاب شوند.«در درمان‌های IVF که شامل غربالگری ژنتیکی هستند، نرخ موفقیت در حاملگی از طریق انتقال یک جنین واحد بیش از ۷۵ درصد است و خطر سقط جنین به کمتر از ۵ درصد کاهش می‌یابد.»
چه کسانی باید PGT را در نظر بگیرند؟
- زنان در سن باروری بالا (۳۷ سال و بالاتر)،
- زوج‌هایی که شکست‌های مکرر در درمان IVF را تجربه کرده‌اند (عدم بارداری پس از دو یا چند انتقال)،
- افرادی با سابقه سقط مکرر،
- موارد ناباروری شدید مردانه و آسیب قابل توجه به DNA اسپرم،
- حاملان یک بیماری ژنتیکی تک‌ژنی که در خانواده وجود دارد (مانند آتروفی عضلانی نخاعی، فیبروز سیستیک، تالاسمی و غیره)،
- وجود جابجایی کروموزومی متعادل در مادر یا پدر آینده.
'/%3E%3C/svg%3E){kind=small}
